Drop us a line...

Send Message

ZOeen bloggers

Mutsen, dozen en tuthola’s

Weet je wat volgens mij een chronisch vrouwenprobleem is? Dat we te bescheiden zijn als het gaat om onszelf of ons bedrijf krachtig te profileren.
Ik heb een bedrijfJE, ik doe wat met mensen, ik ben eh, ja, ik wel wat ik doe, maar ik zeg het zo hakkelend, dat anderen zich meestal afvragen of ik zelf wel weet wat ik doe. Volgens mij kennen we allemaal wel zo’n onderneemster. Zo’n muts, zo’n doos, zo’n tuthola. Of wellicht herken je jezelf hierin.

Bescheidenheid is een prachtige eigenschap, maar het is gewoon niet zo’n hele handige eigenschap als het om je eigen bedrijf gaat. Misschien vind je het vanuit eigen gevoel niet fijn om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar als je je persoonlijke bescheidenheid legt bij je bedrijf en je bedrijf niet in het middelpunt van de belangstelling staat, waar staat het dan?

Of is het eigenlijk bescheidenheid in combinatie met onzekerheid? Het gevoel van “ben ik wel goed genoeg in wat ik doe, want ik ken mensen die er veel beter in zijn”.
Als het om schoolfotografie gaat ben ik allang niet meer bescheiden of onzeker. Het bedrijf staat, het loopt, we hebben kennis en ervaring. Het is helemaal eigen en vertrouwd.
Maar dan begeef je je weer eens op een nieuw vlak en dan ben ik zelf ook zo’n stomme doos. Zo’n muts. Zo’n tuthola. Dan hoor ik mezelf mompelen dat ik weleens wat schrijf en zo. Dat ik ‘leuke dingen’ kan maken voor Facebook. Dan voel ik me geen onderneemster, maar een hobby-muts die iets doet waarvan ze denkt dat niemand er op zit te wachten, maar waarvan ze wel denken “ze is wel lekker bezig”.

Grrrrr.

Wie kent mijn talenten, mijn krachten als ik ze niet laat zien? Als ik ze niet dúrf te laten zien?
Bescheidenheid in combinatie met onzekerheid kun je misschien beter samenvatten als een ‘waste of talent’.

Ik moest door anderen worden gestimuleerd en bevestigd, om te overwegen het schrijven serieus te gaan aanpakken. Ik moest van onbekenden horen dat ze lezen wat ik schrijf, dat ze me volgen en altijd benieuwd zijn wanneer er weer iets komt. Ik had een schop onder mijn kont nodig van wat lieve vrienden. En nu ik zelf nog. Diep inademen en mijn bescheidenheid (en lichtelijke onzekerheid) aan de kant zetten. En zeggen: weet je wat ik ook goed doe? Ik schrijf! En vervolgens ga ik tegen alle bescheiden en onzekere vrouwelijke ondernemers roepen dat ze dozen, mutsen en tuthola’s zijn. En dat er daar al genoeg van zijn op de wereld. Dat we powervrouwen nodig hebben die zowel tegen zichzelf en anderen zeggen:

hier ben ik, dit kan ik en jij zit op mij te wachten!

P.S. Het bewijs dat bescheidenheid niks oplevert? Ik heb mijn eigen Facebook pagina Marieke Schrijft. Al een tijdje. Met 0 likes. Omdat ik te bescheiden ben hem te promoten. En niemand dus weet dat die bestaat. Dus.

Vernieuwen of verdwalen?

“Nu wil een klant dat ik zijn Facebook ga bijhouden, maar ik heb niet zoveel kaas gegeten van Facebook.”
Ik ben in gesprek met een zzp’er, ze is communicatieadviseur. Ik kijk haar verbaasd aan.
Haar werk is communiceren, de communicatie voor een ander bedrijf verzorgen. Het is 2017. Dit lijkt mij een typisch gevalletje van “ik heb de boot gemist.”

Als je al wat langer onderneemt, kom je erachter dat het noodzakelijk is om met de tijd en trends mee te gaan. Wacht, met de tijd meegaan is niet genoeg, je moet de tijd vooruit zijn. En dat valt in dit digitale tijdperk, waar de technologische ontwikkelingen zo’n beetje sneller dan het licht gaan, niet mee. Ik denk aan het voorbeeld van de aanhangwagen.
Wij hebben eens veel geld betaald voor een 5-jarige advertentie op een aanhangwagen. Dat is nog geen 5 jaar geleden, het klonk destijds als een prima plan, maar inmiddels klinkt het als een idee uit de jaren 90.

Was het voorheen genoeg te vernieuwen door je logo en je prijzen aan te passen, tegenwoordig wordt van je verwacht dat je Facebook up-to date is, met meerdere malen per week inspirerende foto’s en inspirerende teksten, evenals je Instagram en dan moet je ook nog wekelijks een nieuwsbrief en een blog schrijven, terwijl schrijven nou niet bepaald je hobby is. En laten we snapchat niet vergeten. De app die bewust zo is ontwikkeld dat mensen boven de 35 hier net te traag voor zijn. Serieus!
Voor je productiviteit is het ook al niet gunstig. Wil je zelf wat op Facebook plaatsen, ben je minimaal 30 minuten verder, omdat je eerst eens even gaat scrollen om de laatste nieuwtjes te lezen. Vervolgens verdwaal je daarna op Pinterest en ben je zo 2 uur verder, terwijl je bedrijf stilstaat.

Vernieuwen anno 2017 vergt een andere insteek dan dat je wellicht gewend bent. Ik merk dat het allerbelangrijkste blijft dat je werkt vanuit je eigen kracht en de vooral dingen doet waar je wel goed in bent. Dat het persoonlijke contact belangrijker wordt met de klant.
Maar ook dat je moet waken voor je productiviteit. Dat je je telefoon soms uit moet zetten. En dat je tijd moet investeren om bij te blijven. Niet om het allemaal zelf te moeten kunnen, maar om te weten wat er speelt en op deze manier je concurrentie voor te blijven. Bewust te zijn dat je een bedrijf hebt en geen hobby en dat vernieuwen en bijblijven van wezenlijk belang is om je geld te blijven verdienen.

Misschien is het verstandig is om een budget te reserveren om dingen uit handen te geven die wel moeten gebeuren, maar liever niet door jou. Het kost je uiteindelijk minder dan bijvoorbeeld een advertentie op een aanhangwagen en nog belangrijker: het levert je meer op!

Of het nou 1988 is of 2017, investeren is en blijft het sleutelwoord van ondernemen. Alleen de zaken waarin we investeren veranderen. We investeren meer in tijd en kennis en minder in fysieke zaken.
Ik merk dat je vooral moet blijven doen wat energie geeft en waar je goed in bent, want dat is uiteindelijk de kern van je bedrijf!

Leren rolschaatsen

“Mam, als ik later een eigen bedrijf heb, kan ik dan ook iemand inhuren om mijn administratie te laten doen?”
“Ja schat, dat kan gelukkig, dat doe ik ook.”
“O fijn, dan hoef ik alleen nog maar te leren rolschaatsen.”

Dochterlief wil een rolschaatsrestaurant beginnen. Ze is net twaalf en weet al een tijdje dat ze niet voor een baas wil werken. Het begon toen ze een jaar of zeven was met de vraag of de caissière al dat geld zelf mocht houden. En om zich daarna af te vragen waarom die caissière dan niet zélf een supermarkt ging beginnen.
Vervolgens kwam de vraag of haar toekomstige baas zomaar aan de haal mocht gaan met al haar goede ideeën.
Goed argument om voor jezelf te beginnen; geld verdienen met je eigen ideeën!
Voeg daar een dosis eigenwijsheid en drang naar vrijheid aan toe en voilá, daar staat een ondernemer.
En mijn dochter heeft (gelukkig), net zoals zo veel van ons, geen idee wat voor onvoorziene, soms schijnbaar onmogelijke, bijzondere facetten je kunt tegenkomen als je eenmaal van start bent gegaan. Dan ben je inderdaad blij als je in ieder geval een boekhouder hebt!

Het is natuurlijk geweldig dat we als ondernemer vrijheid hebben en tijd nemen om alles uit te vogelen. En wonderlijk is het om te zien hoe iedere ondernemer deze vrijheid naar eigen inzicht benut; de één is tevreden met een extraatje en klust bij wanneer ze zin heeft, de ander gebruikt alle ervaringen opgedaan bij vorige werkgevers en leent zich met al haar kennis heerlijk uit als freelancer, de volgende begint een volledig nieuw concept out of the blue, met al het vertrouwen en de motivatie om er een doorslaand succes van te maken. Zoveel verschillen, maar tegelijkertijd zoveel inspiratie.

Zelf ben ik ergens ingerold omdat ik op dat moment kansen zag. Het bekende gat in de markt. Maar ik merk nu, na bijna tien jaar, dat de markt waarin ik werk steeds meer verzadigd raakt. Waar eerst de klanten zichzelf aandienden en we een jaar of vijf promotieloos en moeiteloos de agenda vulde, moeten we er nu meer aan trekken om klanten binnen te halen. Vanzelf ontstaan de momenten van twijfel: is er straks nog wel markt voor ons? Wat als ik het zat bent? Zou ik ooit nog voor een baas kunnen werken? En zo ja: welke baas wil mij nog hebben met je bijzondere C.V. en al mijn eigenwijsheid?
Maar ook: ben ik überhaupt wel alleen maar (school)fotograaf, of ben ik ook of juist een ondernemer die kansen ziet?

Trends en ideeën zijn er altijd. Timing is alles.
Hmn, een rolschaatsrestaurant. Met zo’n jaren vijftig uitstraling. Met hamburgers, milkshakes en een jukebox. Als beelddenker zie ik het plaatje al voor me en het concept ook. Tegen de tijd dat mijn dochter oud genoeg is voor een eigen onderneming heeft ze vast weer een ander geweldig idee verzonnen.
Een rolschaatsrestaurant…
Alleen nog even leren rolschaatsen…

Gezondheid!

Ik zit heerlijk buiten aan een kopje koffie, op een doordeweekse ochtend. Even genieten van het voordeel van zelfstandig ondernemen en thuiswerken. Ik was wat aan het lezen over marketing en aan het mijmeren over hoe we meer klanten zouden kunnen werven. Zolang ik hier buiten in mijn tuin aan de koffie zit, zullen nieuwe klanten niet weten dat ik ze wil, of dat ik überhaupt besta. Maar ik zit wel even lekker.

Acquisitie. A-cqui-si-tie. Dat woord komt in me op.
Dat stomme, irritante, daar-heb-ik-geen-zin-in woord. Het woord dat me onzeker maakt, omdat ik vol overtuiging mijn product aan de man moet brengen, terwijl ik me wel eens afvraag of mijn product wel is waar ze op zitten te wachten. Dat woord waarbij ik me een goedkope vertegenwoordiger voel, terwijl ik wil dat mijn kennis en talent gezien worden. Als ik het woord heel hard en snel thuis roep zeggen mijn kinderen “gezondheid”, omdat het klinkt als een nies tijdens verkoudheid.

Nog maar een kopje koffie.

Wist je dat ondernemers de meeste omzet halen uit bestaande klanten? Misschien is met die kennis acquisitie iets minder erg/eng. Je hoeft die extra omzet niet perse te halen uit nieuwe klanten. Je kunt gewoon je bestaande klanten aandacht geven. Met je bestaande klanten kun je de verdieping opzoeken. Je kunt ze een leuk extraatje aanbieden als dank dat ze klant zijn. Je kunt ze een aanbieding doen op een korte workshop of product. Je kunt ze vertellen dat ze korting of een cadeau krijgen als ze je in contact brengen met iemand die ook een klant van jou kan worden.
Je kunt van alles verzinnen. Ik kan van alles verzinnen.

En als ik merk dat bestaande klanten enthousiast zijn en blij met me zijn, dan kost het ook minder moeite om nieuwe klanten te benaderen.

Mijn koffie is op. Ik moet eraan. Ik roep het nog maar eens een keer heel hard. ACQUISITIEIEIEIE! Gezondheid! Voor mijn bedrijf dan.